ระยะห่างหนึ่งฟุต ผมบอก"คิดถึงนะ"เบาเบา
"..."
"ใกล้ขนาดนี้ทำไมยังพูดคำว่าคิดถึงอยู่อีก?" คนที่เงียบฟังถามกลับ
"..."
"...ก็...พูดว่าคิดถึงมันง่ายกว่านี่..."
...
ผมไม่แน่ใจว่าความห่างไกลกับความชิดใกล้ อย่างไหนที่ทำให้หัวใจเปิดเผยมากกว่ากัน
แต่ที่แน่แน่รับรู้เพียงแค่ว่า อยู่ใกล้แล้วใจมันเต้นแรง และคำบางคำก็พูดยากเย็น น้ำลายเหนียว คอตีบตัน คำที่เคยเตรียมการไว้กว่าจะพูดออกมาได้ก็ยังต้องคิดแล้วคิดอีก พอพูดออกมาก็ดันไม่มีเสียงอีก..เฮ้อ...
บางสถานะและสถานการณ์มันหนักหนากว่าที่ตาเห็น คำที่ทะลึ่งทะเล้นก็หลีกเร้นหดหาย เหมือนไม่เคยได้พูดพ่นออกมาสักครา และผมก็ดูคล้ายกับว่าเงียบกว่าที่เป็นจริง...เฮ้อ...
คำกระตุ้นที่เคยให้กำลังใจกับเพื่อนหลายคนมันหมุนวนและอลม่านในหัว เอาสิวะ พูดออกมา ไม่ต้องกลัว ค่อยค่อยพูด ช้าช้า ชัดชัด นั่นแหละ พูดเลย..."..."...เฮ้อ...
อย่ามาขำกันนะคุณ ถ้าไม่เจอกับตัวคุณไม่รู้หรอก...เฮ้อ...
ขอบคุณครับที่แวะเวียนมาทักทายระหว่างที่หนีไปเที่ยว ..."คิดถึงนะ" ....เฮ้อ....