ไม่อยากลุกหยิบจับจัดวางอะไรทั้งสิ้น เสื้อผ้า หนังสือหนังหา วางกระจัดกระจายทั่วห้อง ไอ้ครั้นจะเก็บกวาดให้ห้องสะอาดตา มองไปมองมาก็ดูเพลินแบบแอบสแตรคเหมือนกัน อืม...ตำแหน่งเยี่ยม
ผ้าที่กองสุมอยู่มุมห้องสลับสีสันสดใสและทึมเทา ดูดีๆมีหลืบซอกแสงเงาเข้าองศากับหนังสือที่วางซ้อนบนทีวีที่ละอองฝุ่นพรมบางๆ ลองขีดนิ้วไปบนหน้าจอก็เกิดเส้นสายตัดกันดี
ปากกากับกระดาษเขียนจดหมายที่วางแผ่บนโต๊ะนั่นอีก สีน้ำเงินที่เปื้อนกระดาษ 2-3 บรรทัดอยู่ยังไงก็ยังอยู่ยังนั้น ไม่มีวี่แววว่าจะงอกเงยให้เต็มหน้า รอใครคนนั้นมาเติมให้เต็มน่าจะดีกว่า
ขวดสีชาที่ตั้งบ้างนอนบ้างอยู่หลังห้องเพียงลมพัดผ่านปากขวดเสียงครวญฟังจับใจ ถ้าเก็บไปทิ้งก็เสียดายเสียง แม้นานนานจะได้ยินสักครั้งก็เถอะ
ถุงเท้าที่ซุกตัวแอบในรองเท้าเก่าเปรอะนั่นเล่า แบ่งพื้นที่กับเจ้าคางคกที่อาศัยหลบฝนเย็น อยู่ร่วมกันปรองดองขนาดนี้มีหรือจะใจจืดใจดำนำไปซักได้ลงคอ เขาอยู่แบบสมานฉันท์สมานเธอแล้วก็อย่าเบียดเบียนเลย
ใต้เตียงไม่มีสิ่งไหนเล็ดลอดโผล่มาให้ระคายเคืองสายตา เรียบร้อยไหม? ไม่รู้ รู้แค่ว่าถ้าหาอะไรไม่เจอสุดท้ายคุ้ยที่ใต้เตียงก็จะพบอย่างน่าประหลาดใจ ที่ซ่อนสมบัติ?!?
...
ของที่มีอยู่มากกว่าครึ่ง (ไม่รวมหนังสือ) พูดได้ไม่เต็มปากว่าจำเป็น "ก็เห็นใครๆเขามีกัน" เป็นคำอธิบายถ้าใครถามหาเหตุผลที่จ่ายเงิน หลายครั้งที่ไม่เข้าใจว่าจะซื้อมาทำไม(วะ) และหลายคราวที่ต้องโอนถ่ายไปให้คนอื่น
เอื้อเฟื้อ? ไม่น่าจะเรียกอย่างนั้น ซื้อมากองไว้ก็รกห้องเปล่าๆ เอาไปรกห้องคนอื่นดีกว่า ไม่ได้ปัดความรับผิดชอบแค่ใช้เป็นข้ออ้างในการขอไปดูของที่ให้ไปที่ห้องเธอหน่อยนะ...เท่านั้นเอง
ชีวิตเราต้องการอะไรกันนักกันหนา เท่าที่รู้ยิ่งมีมากยิ่งเปลืองเนื้อที่และเรี่ยวแรงในการครอบครอง
อะไรที่ไม่ใช้หรือเกินความจำเป็นก็สมควรแบ่งปัน
เช่นเดียวกันกับเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เก็บเอาทุกสิ่งอย่างมาไว้กับตัวก็มีแต่เหน็ดเหนื่อยร่างกาย
อะไรที่ไม่จำเป็นต้องฝากรับก็ควรละวาง หรืออะไรที่เก็บไว้ก็รกหัวใจสมควรระบายแบ่งไปให้คนอื่น
เผื่อไว้วันหลังจะได้ไปดูห้องหัวใจเธอ...ว่าอยู่สุขสบายอย่างไรบ้าง ก็เท่านั้นเอง
...
วันก่อนได้ฟังเพลงนี้ทางวิทยุครับ ชอบก็เลยเอามาฝากกันฟัง ไม่ยัดเยียดครับ ไม่อยากฟังก็ละวางไม่ต้องกดเพลย์...เท่านั้นเอง แฮ่ม
ดาวน์สาว : พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ
รกไม่ต่างกัน
