เกือบสองปีแล้วที่เขาตื่นอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้า พยายามจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมให้ดูดีที่สุด
ก่อนจะออกเดินทางไปโรงเรียน
จะว่าไปถ้าไม่นับลุงยามที่คอยเปิดประตู กับคู่พี่-น้องที่มักมาถึงโรงเรียนพร้อมๆกับเขา
ก็ถือได้ว่าเขามาถึงโรงเรียนเป็นคนแรก
เช้าๆอย่างนี้เป็นเหตุผลที่ดีสำหรับการหลีกเลี่ยงจราจรที่ติดขัดในเมืองใหญ่
เป็นเหตุผลที่ดีสำหรับการสูดอากาศที่ควันพิษเจือจางเบาบาง
เป็นเหตุผลที่ดีสำหรับเวลาของมื้อเช้า
เป็นเหตุผลที่ดีสำหรับการท่องอ่านและเตรียมตัวเรียน
แต่ทั้งหมดไม่ใช่เหตุผลของเขา
...
วันปฐมนิเทศน์ของนักเรียนชั้น ม.ปลาย
โทรทัศน์วงจรปิดจับภาพเด็กสาวคนหนึ่งพร้อมกับคำพูดแซวจากอาจารย์ว่าใบหน้าของเธอคล้ายกับดารา
แม้เพียงชั่วขณะแต่ภาพใบหน้าของเด็กสาวก็ติดในใจของเขานับแต่นั้น
หัวใจเขาพองโตขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้ว่าเธอและเขาได้อยู่ห้องเรียนห้องเดียวกัน
เริ่มแรกเขาขัดเขินเกินกว่าจะพูดคุย แค่มองหน้าตรงๆยังไม่กล้า
อาศัยช่วงเข้าแถวหน้าเสาธงที่ต้องทนฟังอาจารย์ผู้ช่างสรรหาเรื่องมาร่ายยาว ลอบมองเส้นผมดำยาวที่พลิ้วลมแผ่ว กับแดดเช้าที่ส่องให้ผมนั้นเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล บางวันเขายังได้กลิ่มแชมพูหอมอ่อนจากเรือนผมของเด็กสาว
ในห้องเรียนเขาจะนั่งเยื้องเธอ เพื่อที่จะได้มองเสี้ยวหน้า ท่าทาง และแอบยิ้มเมื่อเธอผินหน้ามาให้
เวลาผ่านไปจนสามารถปรับจิตใจให้กล้าที่จะเอ่ยคำ นั่นแหละจึงได้รู้ว่าเป็นเวลาที่มีความสุขที่สุด
พูดคุยแลกเปลี่ยน ไถ่ถามเรื่องทั่วๆไป พร้อมพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกให้มิดชิด
แม้คนอื่นจะไม่รู้ แต่เขาเชื่อว่าเธอรู้ และไม่รังเกียจมิตรภาพ
เพราะมีบางครั้งที่เขารับรู้ความรู้สึกคล้ายกันจากเธอ
จากตาใสๆคู่นั้น
....
โรงอาหารช่วงพักกลางวันเป็นเวลาที่วุ่นวาย หลายคนหาที่นั่งทานและพูดคุยอย่างออกรส
แม้นักเรียนมากมายแต่เขายังสามารถมองผ่านเพื่อให้ได้เห็นเธอ
เธอเคยบอกว่าไม่ชอบผงชูรส เพราะมันทำให้คอแห้งและกระหายน้ำตลอดเวลา
เขายิ้มเมื่อเห็นส้มตำปูวางอยู่ตรงหน้าเธอ
ส้มตำถ้าไม่ใส่ผงชูรสจะอร่อยได้อย่างไร
....
ลูกฟุตบอลพลาสติก และช่วงพักกลางวันคือความสุขอีกอย่างที่เขาได้จากโรงเรียน
เพื่อนมักชมว่าเขาเล่นฟุตบอลเก่ง
แต่เขามักจ่ายบอลพลาด เมื่อรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองดูอยู่ ครั้นมองไปตามทิศทางที่รู้สึกก็ไม่เห็นใคร แปลกที่เขามั่นใจว่าเธอมองดูอยู่ที่ไหนสักแห่ง
คงเป็นกลิ่มแชมพูนั่นกระมัง
เขายิ้มและตั้งใจเล่นมากกว่าเดิม
....
เย็นเมื่อเสียงกริ่งดังบอกเวลา
เขาจะอ้อยอิ่ง และทำทุกอย่างให้เนิบช้า เพื่อจะได้เดินออกจากห้อง เดินลงบันไดพร้อมๆกับเธอ
ไปยืนรอรถสายเดียวกัน แม้ต้องขึ้นรถไปคนละทาง
ดีเสียอีกที่จะได้มองหน้าเธอจากฝั่งตรงข้าม
....
อีกไม่นานคงถึงเวลาแยกย้าย
เขายังตัดสินใจไม่ได้เสียที่ว่าจะบอกคำที่อยู่ในใจออกไปหรือควรเก็บมันไว้ต่อไปดี
เอาไว้ให้ถึงเวลานั้นก่อนดีกว่าเขารำพึงเบาๆก่อนหลับตาลง...
พรุ่งนี้จะได้รีบตื่นไปโรงเรียน
คนพิเศษ : ฉ่ำ ฉ่ำ
