ฝนโปรยลงมาอีกแล้ว เดี๋ยวตกเดี๋ยวหยุดเป็นอย่างนี้ทั้งวันทั้งคืน

ใบไม้เปียกลู่ไปกับต้น ม่อนหลังบ้านกลืนหายไปกับสายฝน

อากาศเย็นเหมาะกับซุกตัวใต้นวมหนา ที่นั่นคงไม่ต่างกัน หรือถึงต่างก็คงซุกตัวได้อยู่ดี

ไม่ได้ออกไปไหน และไม่คิดจะออกไป

เปิดอ่านจดหมายอีกครั้ง และอย่างที่เคยบอก...ไม่รู้ว่าเป็นอีกครั้งที่เท่าไร

ลมหอบละอองฝนปลิวเข้ามาทางหน้าต่าง มองไปที่เมฆเทาครึ้ม แล้วย้อนมาที่เนื้อจดหมาย

ยิ้มให้กับ เมฆ ฝน

ยิ้มให้กับจดหมาย

และหัวเราะเบาๆ

...ลำพัง

.....................

พาย (Pi)
จากวันที่เธอไม่อยู่

ลายมือก็ยังคุ้นอยู่ อ่านดูก็ยังคุ้นตา
ดีใจที่ได้รู้ว่า เจ้าของลายมือคือเธอ
เนิ่นนานเหลือเกิน ที่เราไม่ได้พบเจอ
วันนี้ได้เจออีกครั้งแค่เพียงจดหมาย

ใจความที่เธอถามใถ่ อ่านไปก็ยังตื้นตัน
เธอยังอ่อนโยนเหมือนเก่า ยังเหมือนที่เคยเป็นมา
เหตุผลมากมายที่ทำให้เราร้างลา และขอให้คืนกลับมา
เพื่อจำว่าเพื่อนที่ดีที่สุดคือเธอ

แค่รู้ว่าเธอยังห่วง แค่เท่านั้นก็รู้สึกดี
และขอให้เธอโชคดี ฝากดูแลตัวเองเช่นกัน
วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆอย่างในทุกวัน ยังเป็นเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก

จากวันที่เธอไม่อยู่เก็บตัวคนเดียวเรื่อยไป
ยังคงไม่ชินเท่าไรที่ใช้ชีวิตลำพัง
กับความเหงาใจ ก็ยังต้องเรียนรู้มัน
แต่คงต้องมีสักวัน จะลงมือเขียนจดหมายเพื่อขอบคุณเธอ

วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆอย่างในทุกวัน ยังเป็นเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก

นานแค่ไหน ไม่ลืมเธอ...