ทั้งที่มีคนพยายามร้องเตือน แต่ผมกลับไม่สนใจที่เลื่อนกระจกลง จนเมื่อชายคนนั้นถือกระเป๋ามาให้ดูนั่นแหละ ถึงได้รู้ว่าผมถอยรถทับกระเป๋าของแม่ชี กระเป๋าที่หล่นจากท้ายรถของผมเอง

"มีอะไรสำคัญในกระเป๋าหรือเปล่า? เมื่อกี๊ผมได้ยินเหมือนมีอะไรแตก"ชายหวังดีถาม

แม่ชียิ้มอ่อนโยนตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ "อะไรจะแตกก็ช่างมันเถอะ"

....

วันนั้นผมต้องส่งสินค้าจากสมุยไปพงัน หลังชำระค่าขนส่งเสร็จ คนดูแลท่าเรือเอ่ยขอให้แม่ชีติดรถไปขึ้นเรือที่จอดเทียบท่าอยู่ แม้ระยะสะพานไม่ไกลนัก แต่คงไม่มีใครจะปฏิเสธ อะไรที่พอช่วยได้ ไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็ควรทำ ยิ่งเห็นภาพแม่ชีชราภาพกับไม้เท้าอันนั้นด้วยแล้ว ผมจึงเปิดประตูรับด้วยความเต็มใจ

"ขอบใจมากๆนะ ขอให้อายุมั่นขวัญยืน"แค่คำขอบใจก็เป็นปลื้มแล้ว แม่ชียังแถมคำอวยพรให้อีก ผมก็ยิ่งอิ่มใจยิ่งขึ้น

อิ่มใจไม่ทันไร รถไปไม่เท่าไหร่ สะพานแคบพอดีรถอันนั้น ก็มีรถอีกคันแล่นสวนมา เราจำเป็นต้องถอยให้ก่อน ถอยจนถึงทางลาดลง กระเป๋าของแม่ชีที่วางบนกล่องสินค้าจึงเลื่อนไหลตกจากท้ายกระบะ

แล้วผมก็ถอยรถทับกระเป๋าใบนั้น ยิ่งเมื่อรู้ว่าในกระเป๋ามีของแตกหัก ความอิ่มใจเมื่อกี๊ดูเหมือนจะแตกหักตามไปด้วย และโทษตัวเองที่ไม่ยอมเลื่อนกระจกฟังคนที่ร้องเตือน

"อะไรจะแตกก็ช่างมันเถอะ" คำพูดประโยคเดียวจากแม่ชี ไม่เพียงทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นแต่ยังเปลี่ยนมุมในการมองบางเรื่อง...บางเรื่องที่ทำให้ความคิดและหัวใจขุ่นมัว

คำพูดของแม่ชีที่ปราศจากความขุ่นมัว รอยยิ้มอ่อนโยนแสดงถึงความเข้าใจว่าไม่มีอะไรยั่งยืน แสดงถึงการไม่ยึดติด แสดงความเข้าใจในชีวิต

แน่นอน ทุกสิ่งมีแตกดับได้ มีสูญสลาย และเช่นเดียวกันทุกสิ่งย่อมมีการเกิดใหม่ สามารถเริ่มต้นใหม่ได้เช่นกัน

ขอเพียงเข้าใจ เดี๋ยวทุกอย่างก็ข้ามผ่าน...พรุ่งนี้ก็วันใหม่

......