คิดถึง...

จำไม่ได้แล้วว่าคุณได้ยินคำนี้ไปมากมายเท่าไร และยังไม่รู้อีกเช่นกันว่าคุณจะต้องได้ยินอีกมากมายแค่ไหน

อย่าเพิ่งเบื่อไปเสียก่อน ผมยังหาคำไหนมาแทนถ้อยคำนี้ไม่ได้เลย

อาจจะมีบางครั้งที่บอกว่าเป็นห่วง แต่ก็นั่นแหละกว่าครึ่งของความรู้สึกนั้นคือคิดถึง

แปลกใจเหมือนกันว่าความรู้สึกแบบนี้ถึงเกิดขึ้นได้อย่างไร

รู้สึกใจหวิวไหว ภาพในหัวเหมือนจะเล่นแต่ภาพเก่าซ้ำวน ฟังเพลงรักบางคราทำนบน้ำตาก็พาลจะพัง อย่าพูดถึงตอนเย็นเลย ยิ่งเมื่อไรที่เจ้าดวงกลมโตจะลาลับขอบฟ้า แสงสีส้มที่อบอุ่นก็ดูคล้ายจะแผ่ขยายและโอบกอดผมด้วยความเหงา-เศร้ามากยิ่งขึ้น

ผมเคยชอบแสงอ่อนโยนนั้น...

แต่บางครั้งเมื่ออารมณ์กับหัวใจยังไม่พร้อมที่จะสู้กับความรู้สึกไกลห่าง-ร้างลา การกักกั้นตัวเองอยู่ในห้องหับกับแสงนวลขาวของนีออนจึงเป็นทางเลือกที่ผมใช้เสมอมา

คุณเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีอยู่ใช่ไหม?

ฤดูหนาว ลมหนาวแผ่วผ่านผิวเบาๆ บางๆ แต่ก็คล้ายสะท้านเย็นเข้าสู่ข้างใน และไม่มีอะไรห่มหัวใจให้อุ่นเช่นตอนที่มีคุณเคียง

อากาศที่เปลี่ยนแปลง คงทำให้ไม่สบาย และเพ้อ...คิดถึงนะ