ผมชอบที่จะเดิน ถ้าจุดหมายไม่ไกลเกินไปนัก
อย่างหนึ่งที่แน่ๆคือประหยัดค่าใช้จ่าย
แต่อีกอย่างก็คือการได้สำรวจ และมองในจุดที่เราเมินข้ามถ้านั่งรถผ่านเร็ว
ผมเดินฝั่งเดิมทุกวัน จากจุดที่เรียนไปยังที่ทำงาน
เพราะฉะนั้นรายละเอียดคร่าวๆที่ผ่านตาจึงหยั่งลงความจำ
มุมนี้มีรถร้านขายกาแฟ ถัดไปอีกซอยเป็นร้านข้าวแกง แน่ล่ะถัดไปอีกก็จะเป็นโรงพยาบาลที่มีรถเข้าออก ต้องเดินระวังหน่อย หรือถ้าจะรอรถเมล์ก็เลยโรงพยาบาลไปนิด ฯลฯ เล็กๆน้อยๆเหล่านี้ทำให้เข้าใจสภาพฝั่งถนนที่เดินอยู่ อาจไม่ถึงกับเข้าใจทะลุปรุโปร่งแต่ก็มากล่ะน่า
บางคราผมมักจะมองฝั่งตรงข้าม จะว่าไปก็รู้คร่าวๆว่า ฝั่งตรงข้ามก็มีอะไรบ้าง เช่น เยื้องโรงพยาบาลเป็นห้างใหญ่ อืม....ถัดจากนั้นน่าจะเป็นร้านแฟรนด์ไชน์อะไรสักอย่าง ส่วนรายละเอียดเล็กๆ เช่น คนที่เดินฝั่งโน้นเขาไปกินข้าวกลางวันไหน หรือซอยไหนสามารถทะลุไปเชื่อมอีกซอยได้บ้าง เหล่านี้ไม่มีรายละเอียดเลย แต่ก็อย่างว่าล่ะครับ เมื่อไม่ได้เดินฝั่งโน้นผมก็คิดเรื่อยเปื่อยและตอบคำถามของตัวเองด้วยตัวเอง (เขาเรียกว่าอะไรนะ...คิดไปเอง...) ข้าวกลางวันน่าจะเป็นห้างใหญ่นั่น เห็นรถเข้าออกซอยนั้นบ่อยๆน่าจะเป็นทางลัด คำตอบคงจะประมาณนี้ และบางทีก็ผ่านเลยไป
อยากลองเดินฝั่งโน้นบ้างแต่ก็คิดว่าไม่จำเป็นอะไรมากมาย ข้ามถนนไปข้ามถนนมาก็เหนื่อยเปล่าๆฝั่งนี้ก็ดีแล้วนี่
...อะไรที่ไกลจากตัวเราไปเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นแน่หรือ เรื่องที่เราเข้าใจ(ไปเอง) แท้จริงเป็นอย่างไร ฟากฝั่งนั้นคงจะมีอะไรมากกว่าที่เห็น...
จะว่าไปถ้าได้ลองเดินฝั่งโน้นดูบ้าง น่าจะไม่เลวเลย...
