เมืองที่ห่มด้วยละอองเทาๆ

ผมพบเจอพวกเขาเหล่านี้ทุกวัน แทบทุกที่และ...เอ่อ...เกือบจะตลอดเวลา

...ชายแขนขาด? ที่นั่งกลางแดดร้อนเปรี้ยง แต่ใกล้กันนั้นมีต้นไม้ใบหนายืนตระหง่านอยู่

หญิงหน้าเศร้าวางเด็กที่(คล้ายจะ)เป็นลูกบนตัก เด็กน้อยผอมและบางเกินกว่าผู้เป็นแม่(จริงๆ)จะพามาพบกับฝุ่น แดด ควัน

เด็กวัยสดใส ควรนั่งอยู่ในห้องเรียน แต่ทุกวันกลับนั่งบนสะพานลอย ไม่ต้องแสดงหน้าเศร้าเราก็รับรู้ได้ว่าเขารู้สึกอย่างไร

ผู้เฒ่าสองคน ชาย-หญิง ที่ทำให้เราคิดว่าเป็นคู่ชีวิตกัน ในมือตามีเครื่องดนตรี แคน/ขลุ่ย/ซอ หรืออะไรสักอย่าง ลองนั่งฟังเพลงที่ตาเล่นอย่างเอาเป็นเอาตายดูสิ เพลงเพื่อชีวิต..ใคร?เช่นกันในมือยายมีภาชนะที่สามารถรองรับเศษเหรียญได้ หรือไม่มีเลยก็ได้ ใช้มือเหี่ยวๆน่าจะดูสงสารกว่าเสียอีก...

หงุดหงิดทุกครั้งที่เห็น

นึกว่าใครหนอเป็นคนคิดเริ่มว่าถ้าทำอย่างนี้แล้วจะมีคนให้เงิน

ผมนึกไม่ออกเลยว่าตา-ยายที่อยู่ร่วมชีวิตกันมา วันหนึ่งใครสักคนจะลุกขึ้นและบอกว่าเราไปขอเขาทานกันเถอะ ตาเป่าแคน ยายจะขอเงิน

ผมนึกไม่ออกว่าแม่ลูกอ่อนคนไหนจะกระเตงลูกไปตากแดดตากลมเพื่อเศษเงิน เอามาซื้อนมให้ลูก ซื้อข้าวให้ตัวเอง

ผมนึกไม่ออกเลยว่าจะมีเด็กคนไหนที่คิดเดินออกจากโรงเรียน เดินห่างจากเพื่อนวัยเดียวกันเพื่อมาขอทานเอาไปซื้อขนมหรือของเล่น

ผมนึกไม่ออกเลยว่าคนที่นั่งตากแดดร้อนๆ(บางครั้งใช้วิธีไถตัวไปกับพื้นถนน นั่นยิ่งกว่า) คิดว่าจะมีคนสงสารและให้เงินมากกว่านั่งในร่ม(หรือมีการทดสอบ และเก็บข้อมูลกันอย่างจริงจัง จนได้วิธีนี้)

อะไรบางอย่างทำให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น

บางอย่างตรงนั้นไว้รอถามคนที่มารับพวกเขาเหล่านี้...

หรือเราควรทำอย่างไร??

edit @ 2006/11/09 15:42:58